Stefan Meller zmarł. Trudno jest pisać o człowieku, którego się nigdy nie poznało osobiście i chyba jeszcze trudniej wytłumaczyć swój wielki żal po Jego stracie. Staje się to łatwiejsze, gdy uznam się za jednego z obywateli kraju, dla którego odejście Stefana Mellera jest wielką stratą. Można by napisać wiele górnolotnie brzmiących słów na temat Jego mądrości, kompetencji, wiedzy, rozsądku, autorytetu… wszystko to może jednak brzmieć mało wiarygodnie w ustach 22-latka. Pozwolę więc sobie na subiektywne złożenie wyrazów szacunku wobec Pana Profesora i kondolencji Jego rodzinie. Kondolencje należą się również Polsce. Wyciągnijmy wniosek. Protestujmy, gdy człowiek pokroju Macierewicza obszczekuje profesorów: Bartoszewskiego, Geremka i Mellera właśnie. Darzmy uznaniem człowieka, który odszedł z rządu, gdy wstąpił do niego przestępca i nacjonalista (w dwóch osobach, całe szczęście). Takie cnoty są bardzo rzadkie wśród dzisiejszej klasy politycznej. Śpieszmy się szanować ludzi, dopóki mamy zaszczyt żyć w Ich czasach. Słuchajmy Ich, nawet gdy milkną.
Jarosław Orłowski
